เหอหัวเห็ด

รัก -- นพ ภรชำนิ

เหมือนฝนตกตอนหน้าแล้ง
เหมือนเห็นสายรุ้งขึ้นกลางแจ้ง
เหมือนลมหนาวเดือนเมษา
เหมือนใจอ่อนล้ากลับแข็งแกร่ง
เหมือนคนกำลังมีรัก
เหมือนคนหลงทางพบคนรู้จัก
เหมือนเจอของสำคัญที่หล่นหาย
เหมือนร้ายนั้นกลายเป็นดีมาก
เหมือน... ที่ฉันได้มาพบกับเธอ
ชีวิตฉันยังได้เจอ

แต่ไม่รู้จะขอบคุณ
ไม่รู้ทำอย่างไร
ไม่รู้ว่าสิ่งไหน จะยิ่งใหญ่ควรค่าพอ
ที่ฉันได้เจอะเธอ
ได้รักโดยไม่ต้องขอ
ได้รู้โดยไม่ต้องรอ
ว่ารักคืออะไร

โอ... เธอ ทำให้ฉันรู้จักความรักที่ไม่มีเงื่อนไขใด
ได้มา มีเธอนั้นเป็นคนให้
หัวใจอยากให้เธอรู้
แต่ไม่รู้จะขอบคุณ
ไม่รู้ทำอย่างไร
ไม่รู้ว่าสิ่งไหนจะยิ่งใหญ่ควรค่าพอ
ที่ฉันได้เจอะเธอ
ได้รักโดยไม่ต้องขอ
ได้รู้โดยไม่ต้อง...รอ
ว่ารักคืออะไร
- - - - - - - - - - - - - -
>_< ชอบเพลงนี้เหมือนกันแฮะ ทำนองเพราะดีด้วย

ช่วงนี้กำลังอารมณ์ดี ถึงจะผ่านเรื่องน่าหงุดหงิดมาหลายเรื่อง แต่ก็กลับมาหลั่นล้าได้เร็วไว ทำไมก็ไม่รู้แฮะ สงสัยเพราะกลับบ้านเจอพ่อเจอแม่ อีนี่มันลูกแหง่จริงๆ -_-""" ถึงจะอดดูครบเด็กสร้างบ้านก็เหอะ เสียดายเหมือนกัน

เมื่อวานไม่ได้นอน
ก่อนเมื่อวานก็นอนไม่อิ่ม เพิ่งเดินทางกลับมากทมด้วย เหอๆ
ตอนนี้ก็ยังไม่ยอมนอน วะฮะฮ่า

ทำอิลลัสเสร็จแล้วนะ ราคาไม่รู้ไม่ชี้ หน้าปกก็ไม่รู้ไม่ชี้ แอบงอนเล็กน้อย
"ทำอิลลัสขาวดำหน้าปกก็ต้องขาวดำสิ" -[]- """"""""" เกี่ยวตรงไหนง่ะ ปกสีมันน่าสนใจกว่าตั้งเยอะ แหงบๆ
วาดปกออกมาก็นิ่งมากเลยเจ๊ ชายหนุ่มเก็กหล่อหน้าตรงเห็นแต่หัว (ตอนแรกไม่มีปืนด้วย มีแต่หัวเฉยๆ เราทนไม่ได้) ขายไม่ออกไม่รับผิดชอบด้วย บู่ๆ (พูดยังกะถ้าตัวเองวาดมันจะขายออกงั้นแหละ อีเหอนี่)
เดี๋ยวออกโดเดี่ยวซะเลย -_,- +++ (จะได้เร้อ) อยากทำอะไรจะได้ทำสักที บุ่ยๆ
แต่ไม่ได้โกรธอะไรหรอกนะ ปกติเราก็พวกยังไงก็ได้อ่ะ งืม... แต่บางทีสิ่งที่เราเห็นว่าดีกว่า ซึ่งสิ่งที่เขาเถียงมา เราว่าของเรามันก็ถูกต้องกว่าอะ(ด้วยใจเป็นกลาง) เราก็ไม่ตื้อ... จริงๆแล้วแบบนี้นิสัยไม่ดีเท่าไหร่ เป็นพวกหลีกเลี่ยงปัญหาสิเนอะ

ตอนนี้กะลังชอบเส้นแบบเรื่อง pilgrim jager คราวหน้าจะเอารูปมาให้ดูละกาน
ซักง่วงจริงๆและ
บะบาย ราตรีสวาท ฮ่าๆๆๆ

ทำไมเวลาที่ฝนตก เรามักจะคิดถึงคนที่เรารัก เราผูกพัน
และบางครั้งก็รู้สึกเหงาด้วย

เมื่อก่อนนี้ ท้องฟ้า แผ่นดิน และผืนน้ำ เป็นเพื่อนรักกัน
ทั้งสามอยู่ใกล้ชิดติดกัน จนกระทั่งโลกได้กำเนิดพืชและสัตว์ขึ้น
แผ่นดินและผืนน้ำก็มัวแต่ดูแลเอาใจใส่พืชและสัตว์
จนละเลยและไม่สนใจท้องฟ้า
ท้องฟ้าก็เริ่มรู้สึกน้อยใจ และถอยตัวห่างออกไป ห่างออกไปทุกที ทุกที

จนถึงวันที่มีนกตัวแรกออกโบยบิน
แผ่นดินและผืนน้ำจึงได้รู้ว่าท้องฟ้าได้จากไปไกลแสนไกล
แผ่นดินและผืนน้ำพยายามส่งเสียงเรียกท้องฟ้า แต่ท้องฟ้าอยู่ไกลมาก
เลยไม่ได้ยิน

นกตัวนั้นจึงอาสาที่จะไปบอกกับท้องฟ้า นกก็บินขึ้นสูง สูงขึ้น สูงขึ้น
และส่งเสียงเรียก แต่เสียงนกนั้นเบาเกินไป ไปไม่ถึงท้องฟ้า
แต่นกก็สัญญาว่า
ต่อไปนี้นกทุกตัวจะบินขึ้นสู่ท้องฟ้า
เพื่อนำข่าวจากแผ่นดินและผืนน้ำไปบอก

ผืนน้ำและแผ่นดินรู้สึกเศร้าใจที่เพื่อนได้ห่างออกไปไกล
และคิดถึงเพื่อนเหลือเกิน
ผืนน้ำพยายามที่จะม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่นครั้งแล้วครั้งเล่า
แผ่นดินพยายามยกตัวสูงจนตั้งตระหง่าน แต่นั่นก็ยังสูงไม่พอ
ยังไม่ใกล้ท้องฟ้า

พระอาทิตย์ซึ่งเฝ้ามองดูเหตุการณ์มาโดยตลอด
ก็บอกกับทั้งสองว่า "เราอาจจะช่วยพวกเจ้าได้" พระอาทิตย์จึงอาสาช่วย
โดยการส่องแสงลงมายังผืนน้ำและแผ่นดิน
ทำให้ระเหยกลายเป็นไอ ลอยไปรวมตัวกันเป็นก้อนเมฆ
ลอยขึ้นไปบอกข่าวแก่ท้องฟ้า
เล่าเรื่องราวต่างๆเป็นรูปตามที่
แผ่นดินและผืนน้ำได้พบเจอมา และบอกว่าแผ่นดินและผืนน้ำคิดถึงมาก
อยากให้ท้องฟ้าลงมาสนิทแนบชิดเหมือนเมื่อก่อน

ท้องฟ้าได้รับรู้เรื่องราว ก็รู้สึกเสียใจ แต่ก็กลับลงไปไม่ได้
"ฉันกลับลงไปไม่ได้หรอก เพราะฉันเติบโตขึ้น และอยู่สูงเกินไปลงไปไม่ได้แล้ว
ฉันได้แผ่ขยายตัวเองจนกว้างขวาง ที่ฉันทำได้ก็เพียงแต่เฝ้ามองดูอยู่ไกลๆ
และโอบกอดแผ่นดินและผืนน้ำไว้อย่างอ่อนโยนเท่านั้น
และถึงแม้จะมีนกบินมาส่งข่าว แต่ฉันก็ยังคิดถึงแผ่นดินและผืนน้ำ
และอยากจะบอกกับทั้งสองว่า ฉันเองคิดถึงเพื่อนมากมายเพียงใด

ก้อนเมฆก็ตอบว่า "อยู่บนนี้นานๆก็เหงาเหมือนกัน
บางทีก็อยากกลับลงไปข้างล่างบ้าง"

ท้องฟ้าเลยบอกว่า "ฉันก็เหงาเหมือนกัน แต่ว่าฉันกลับลงไปไม่ได้
แต่เจ้าลงไปได้นี่ ถ้าอย่างนั้นฉันจะส่งเจ้ากลับลงไป
และความคิดถึงของฉันก็หนักมากพอที่จะส่งพวกเจ้าลงไปหมดทั้งท้องฟ้า"

จากนั้นก้อนเมฆทั้งหมดก็รวมตัวกัน
และรวมเข้ากับความคิดถึงอันมากมายของท้องฟ้า แล้วตกลงมาเป็นหยาดฝน
ส่งผ่านความรัก ความคิดถึงมายังแผ่นดินและผืนน้ำ

จึงไม่แปลก ถ้าเมื่อใดที่ฝนตก แล้วเราจะรู้สึกคิดถึงคนที่เรารัก
คนที่เราผูกพัน และบางครั้ง ท้องฟ้าก็ส่งความเหงาลงมาด้วย... ^ ^

- - - - - -
โดนนะเนี่ย
แถมตอนนี้ก็ฝนตกบ่อยอีกตะหาก
เฮ้ออออออออออออออออ

- - - - - -
อะ อีกอัน อันนี้ขำๆ

>ศิลปิน : บ่ตายซะล่ะ
>อัลบั้ม : Believe
>เพลง : ดรอปซ้า >>>>>> >>>(คิดถึงทำนองเพลง ขอบฟ้า ไว้นะ...)
>
>ได้แต่เหลียวมองข้อสอบมิดเทอม >>>>>> >>>มันช่างยาก..เหลือเกิน
>ที่จะไป..ให้ถึงถึงขอบมีน... >>>>>> >>> >>>>>> >เสร็จเสียที
>ที่เราต้องทนทรมานอ่านหนังสือโต้รุ่งสองคืน..สองวัน ไปยังฝัน..เกินมีน >>>>>>
> >>>ปิดฉากเสียที..เมื่อจารย์ออกอย่างนี้
>เซ็งเต็มทีกับข้อสอบที่มันวางตรงหน้า >>>>>>
>ออกไปนั่งเศร้าคงดีกว่า >>>>>>
>
>*ยอมเข้าใจๆ
>จะไฟนอลกันก็มีแต่เอฟซ้า >>>>>> >>>ฉันเข้าใจๆ ก็เคยเอฟมา >>>>>> >>>
>
>**ดรอปซ้า...ซะก่อนที่เอฟจะติดไป
>คะแนนที่ฝันกันเอาไว้ จบแล้ว ไม่เหลือสักอย่าง >>
>ฉันอ่านมาเพียงแค่เท่านี้ ข้อสอบทำได้แค่ครึ่งทาง >>>>>>
>
>(ก็คงต้อง ยอมรับมันๆ) (พรุ่งนี้ไม่เรียนแล้วเธอ)
>
>จะเจ็บเท่าไหร่ฉันก็จะทน เมื่อ เ ศื อ ก จะเอฟคงห้ามไม่ได้ >>>>>>
>ต้องเซ็นต์ใบดรอปทั้งน้ำตาแม้แทบขาดใจ
>จะเปอร์เท่าไหร่ฉันก็จะยอม เพื่อเกรดในวันที่ดีข้างหน้า
>ให้คนอื่นได้พบความสุข ที่ตรงขอบมีน... >>>>>>
>ฉันยอม....ยอม...
>(ซ้ำ *, **) ซะก่อนที่เอฟจะติดไป คะแนนที่ฝันกันเอาไว้ จบแล้ว
>ไม่เหลือสักอย่าง ฉันอ่านมาเพียงแค่เท่านี้ ข้อสอบทำได้แค่ครึ่งทาง
>ก็คงต้องยอมรับมัน
>
>จะเจ็บเท่าไหร่ฉันก็จะทน >>>>>> >>>ถ้า เ สื อ ก จะเอฟก็จง
>
>ดรอปซ้า >>>พากันไปเอ..โชคเอเถิดหนา.. >>>>>> จะเจ็บเท่าไหร่ฉันก็จะทน

*หมายเหตุ* อย่าคิดมากกับไตเติ้ล คนเขียนแค่อยากเขียนเฉยๆ

ไม่ชอบที่ทำไมทุกๆอย่างมันต้องมาเกิดในวันเดียวอะ ฮือ
ทำให้รู้สึกไม่ดี อยากทำไอ้นี่แต่ก็อยากทำไอ้นั่น แล้วพอจะไปทำไอ้โน่นก็เกรงใจคนที่เค้าอยากให้เราทำตรงโน้น อะไรประมาณนี้ มันทำให้เครียดพอสมควรนะนี่นะ

พรุ่งนี้นัดกับเพื่อนตอนม.ปลายไปดูชาลีกัน เฮ้เฮ ในที่สุดก็จะได้ดูแล้น ไม่ง้อใครบางคนที่ไม่อยู่ตอนนี้ก็ด้าย :P

- - - - - -
เมื่อคืนก็ไปค้างบ้านเพื่อนอีกแล้ว(อันนี้อีกงานนึง)ขามาตอนเช้าเลยได้ฟังวิทยุเรื่องเด็กเซนต์โยโดนแทง น่ากลัวอิ๊บอ๋าย เหวอๆ ขนาดอยู่ในโรงเรียนนะเนี่ย

และเนื่องจากไปค้างบ้านเพื่อนเลยได้อ่านการ์ตูนเรื่องที่ไม่เคยอ่าน แต่เรื่องละเล่ม เพราะเพื่อนมันหาเล่มอื่นๆไม่เจอ (ฮ่วย)
เรื่อง a wonder boy สนุกดีนะ ให้อารมณ์แอบหลอน แล้วก็ชอบที่คนเขียนเค้าหาข้อมูลมาดีมากๆ กะซื้อเก็บเลยนะเนี่ย
เรื่อง แฝดคนละฝาของอันนะจัง เออแฮะ ฮาดี เหอๆ
เรื่อง.... ลืมอะ แป่ว

งั้นก็จบละกัน ไปนอนแล่ว