เหอหัวเห็ด

ขณะนี้ใช้ชีวิตแบบงงๆ เดี๋ยวนอนบ้านเดี๋ยวนอนคณะ
(แบบว่า จริงๆบ้านตัวเองอยู่ห่างจากมหาลัยประมาณสามป้ายรถเมล์
จริงๆก็ไม่ค่อยอยากค้างคณะ นอนบ้านสบายกว่า แต่ก็ขี้เกียจกลับ)
กว่าจะนอนกันก็ตีสามถึงหกโมงอ่า น่ากลัวเน่อ

งงๆด้วยความที่เป็นสเตจ หน้าที่มันงงๆ คนทำก็งงๆ เพื่อนร่วมงานก็งงๆ
ตอนนี้เรากลายเป็นสเตจฝ่ายบท ฮ่าๆ(ตั้งเอาเอง) ก่อนหน้านี้เป็นสเตจฝ่ายพร็อบ

จริงๆก็มีทั้งปัญหาอะไรเยอะแยะยิบย่อย แต่ไม่สามารถทำให้เราเฟดได้ ฮ่าๆ
ยังทำตัวหน้ามึนไม่รู้ร้อนรู้หนาวอยู่ สงสัยจากที่เฟดคราวนั้น
เลยทำให้ภูมิต้านทานความเฟดสูงขึ้น

ทำงานกับเพือน สนุกดีนะแต่ก็มีข้อคิดเล็กๆน้อยๆและคิดเล็กคิดน้อย ดังนี้
- ไม่มีทางที่จะทำให้มันถูกใจทุกคนได้หมด ต้องเลือกและตัดสินกันด้วยเหตุผล
- มีอะไร พูดซึ่งหน้า ดีที่สุด
- ถ้าจะติดต่ออะไร พยายามใช้คนกลางให้น้อยที่สุด เพราะเนื้อความมันจะเพี้ยนแล้วจะงง
- ถ้าไม่ชัวร์ อย่าบอกว่าชัวร์ เชื้องงมันจะระบาด
- ถ้าเป็นคนขี้ลืม ให้จดเสมอและอย่าลืมสมุดจด
- ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ยิ้มช่วยท่านได้ และอย่าโวยวาย อย่าพานิก เชื้อพานิกมันก็ระบาดง่าย
- ขนมก็ช่วยท่านได้ แต่ไม่ยั่งยืน เพราะจะอารมณ์เสียถ้ามาชั่งน้ำหนัก...
- ใช้อะไร กรุณาเก็บที่ด้วย คนเก็บเหนื่อย ฮือๆ ขยะด้วยนะ

มีอีกแหละ แต่นึกไม่ออกและ ขี้เกียจ
เอ่อ ไปดูละคอนกันนะ บัตรจะหมดแร้วววววว(รอบหลังๆอะ เหอๆๆๆ)

อธิบายๆ กันคนหมั่นไส้
ที่เขียนว่า ละคอนถาปัด เพราะมันเป็นชื่อเฉพาะนะจ๊ะ (จาก ละครเวทีคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์)
พี่เค้าให้เหตุผลว่า คณะเราไม่ได้เกงด้านการทำ"ละคร"
แต่เราทำอะไรสักอย่าง ที่มันมีการแสดง มีบท มีมุก มีฉาก จึงขอเรียกว่า "ละคอน" ละกัน

ปล. น้องสาวเราเอ็นติดหมอจุฬาค่า ยินดีกะเค้าด้วยเน้อออออ ประกาศผลนานแล้วแต่เพิ่งได้อัพบล็อก